De Bodem van de wereld – Corbeyran – Falque
Op school heb ik vroeger elk werkje of elke spreekbeurt voor vakken als “esthetica” aan Salvador Dali gewijd. dat was een gemakkelijk systeem: elk jaar opnieuw hetzelfde lesje afdreunen en doen alsof het allemaal veel opzoekingswerk gevergd heeft. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik wel enige smpathie kan opbrengen voor het surrealistische sfeertje in “de bodem van de wereld”. Ik heb de drie albums na elkaar verslonden en ik vond ze erg goed: typische franslappen tekenstijl met een ijzersterk scenario. In drie albums tijd zetten Corbeyran en Falque een eigen wereldje neer met een eigen taal, stijl en cultuur. Zeker de moeite.
De Blanke Lama – Jodorowsky – Georges Bess
Na de eerste albums heb ik nu ook de delen vier, vijf en zes kunnen scoren. Tibet, Boedhisten, rare kwieten, bloed, rampen, afzien… Ik vind dit een van de betere strips over het thema. Alleen die manga over het leven van Boedha (ja, van de gast die Astro Boy gemaakt heeft. Die!) steekt er nog een heel stuk boven uit.
Bosliefje – Servais – Dewamme
Ik had de reeks “Bosliefje” jarenlang verkeerdelijk aanzien als een soort soft-erotische zeurpietenstrip uit de jaren zeventig. Ik heb de eerste twee aalbums met die ingesteldheid gelezen. Het verhaal van Bosliefje speelt zich af in de marge van de maatschappij: een meisje dat in het bos woont, wijn zuipt en seks heeft met verschillende mannen. Bovendien wordt ze door de jaloerse echtgenotes van haar minnaars als een heks afgeschilderd. Armoede en marginaliteit troef.
Na een tijdje begint het op te vallen dat Bosliefje eigenlijk meer een naturalistisch sociaal drama is. Een Gezin van Pamel, maar dan zonder het gezever van Claus. Op bladzijde 28 van het tweede album vat hoofdfiguur Violette zelf haar verhaal samen: vergeet niet dat de arme sloebers altijd aan het kortste eind trekken.
Ik heb de eerste twee albums gelezen (Julien en Bolletje) en hoewel Bosliefje beter meeviel dan gedacht, is het toch mijn ding niet.
The Simpsons
Ik bezit meerdere Engelstalige comics van The Simpsons uit de reeks “Simpsons Royale” en ik wou ook eens de Nederlandstalige kinderstrips proberen. Wrong idea. Ik heb diverse albums geprobeerd, maar de vertaling van het werk van Matt Groenig heeft niet hetzelfde affect als de Engelse tekenfilm.
Bruce J. Hawker – W. Vance – A.P. Duchateau
Het werk van William Vance zegt mij niks. Ik haakte destijds af halverwege XIII en voor Bob Morane of Bruno Brazil ben ik op het eerste zicht ook niet warm te krijgen. Duchateau heeft als scenarist veel van de strips gemaakt die ik als puber heb gelezen: de geweldige reeks De Brokkenmakers, het vreselijke Chick Bill, de legendarische Rik Ringers en natuurlijk ook Alain Chevalier, de reeks die probeerde mee te genieten van het succes dat Michel Vaillant boekte.
Enfin, om maar te zeggen dat ik de reeks “Bruce J. Hawker” met enige vooroordelen tegemoet ging. Bruce J. Hawker is een Engelse edelman/kapitein/whatever die in 1800 aan het hoofd van een belangrijke missie gezet wordt. De missie mislukt. Bruce raakt uit de gratie en doet gedurende de volgende zes albums wanhopige pogingen om zijn eer te redden. Daarbij vallen enorm veel doden en ook het aantal zinkende schepen is niet van de poes. Bruce J. Hawker is erg realistisch en met veel oog voor detail getekend, maar ik heb soms moeite om te verschillende figuren van elkaar te onderscheiden.
Neen, dit zegt mij weinig. Next.
