Lesbian Lingerie Zombie Bitches From Hell I
Lesbian Lingerie Zombie Bitches From Hell II
Lesbian Lingerie Zombie Bitches From Hell III
Wat ik graag nog eens van onder het stof haal: een PKK-trilogie die behoorlijk wat hits oplevert enkel en alleen door de woorden lesbian, lingerie en bitches. Het zombie-aspect valt onder “the long tail”.
“En hebt ge met Tupac zelf ook nog in de bak gezeten, pvc?”, vraagt Flory van de Story.
Ik knik. Matine van Dag Allemaal trekt een gezicht van dacht-ik-het-niet.
“Maar dat was niet voor drugssmokkel. Gewoon een griet die te hard van haar bakkes maakte. En
Tupac had gezopen. Ge kent dat.”
Ja, ze kennen dat. Of het nu een bar in New York, een club in Praag of een boerenkaffee in Leuven is… een aantal dingen zijn overal hetzelfde. Een zat wijf dat van haar theater maakt in combinatie met een paar overenthousiaste homeboys… het heeft iets universeels. Zo ook die keer met Tupac. God hebbe zijn ziel.
“Het was een bitch uit een andere hood. En ze had haar moeder meegebracht. Die moeder was een loeder. Ik zeg dat niet omdat dat rijmt. Omwille van de flow of de rhymes. Gewoon omdat die kut een loeder was. Meer niet. Achtergrondinformatie. Karakteropbouw. Ge kent dat.”
Ja, ze kennen dat.
“Die staat met haar kont te zwaaien. Te dansen zogezegd. En te roepen hoe goed Run DMC zijn. En ik ken Run DMC, van in de bak. Dus mij moeten ze niks wijsmaken. En dan gaan Tupca zijn pint tegen de grond. En Tupac roept en brult en maakt van zijn bakkes en dat wijf ook. Dat lelijk wijf. Met haar gat. En haar mening over Run DMC. En we toeken die op hara soel en iets later staan d eflikken daar Die toeken ook eens op dat wijf haar smoel en op die van mij van Tupac. En ’s morgen s worden we wakker in een Amerikaanse cel. Donuts, ketchup, vettige fret… Ge kent dat.”
Ja. Ze kennen dat.
“En ik zeg tegen die flikken, ik zeg: Flikken, komt eens hier. Dat eten trekt hier op niks. Geeft mij eens een pak chips en een Maeske. Kent ge dat een Maeske? De flikken kennen dat daar meestal niet, moet ge weten. Ondanks het feit dat Maes Pils tegenwoordig eigendom is van een gigantische multinational als Heineken, slagen de Amerikanen er toch nog in om Maes niet te kennen. Hoelang hebben ze van Alken-Maes geld gestoken in de basketbal? Dat diggen de Amerikanen toch? En dan nog niks. Amai. Poverkes.”
Ik steek nog een saf op. Ik drink nog eens van mijn Chimay. Beide journalisten wachten geduldig op wat komen gaat. Een woedeuitbarsting? Een emotionele bekentenis? Of nog meer zware verhalen die overduidelijk verzonnen zijn maar die nu eenmaal goed verkopen. Ik kies voor het laatste.
“Dat wijf bleek Madonna te zijn. En toen ze ons vrijlieten stond ze buiten te wachten met coke en speed en zo. Maar ik heb haar niet zien staan. Gewoon naast gekeken. Ge kent dat.”
“En uiteindelijk is ze naar Halle gekomen om zich te verondschuldigen. We hebben in de Basiliekstraat getongd en we zijn daarna iets gaan eten.”
Flory wil nog weten wat we precies gegeten hebben en of dat mijn lievelingsrecept is.
Martine is daar al te zat voor. Ze zal er morgen zelf wel een draai aan geven.
Ik bedankt de dames voor de moeite, stap in mijn corsa en ga de kinderen van school halen.
Ik heb al een tijdje niks meer gepubliceerd over kettingzaagjongleurs. Is de obsessie voorbij? Neen, hoor. Ik was net nog op zoek naar een jongleur die kettingzagen “doet” en toen stootte ik op Wade Henry.
Wade Henry is een allround jongleur die eigenlijk niet gespecialiseerd is in kettingzagen. Hij neemt de kettingzaag er graag eens bij om af te wisselen, maar kiest even graag voor brandende toortsen of messen.
Hier vind je twee filmpjes van zijn optredens.
Website: Wade Henry
onze Jongste houdt van slapstick.
Malcolm Nix uit zijn verontwaardiging over het Sinner’s Day-festival op zijn nieuwe blog (“Angry Planet”). In de toekomst kan je zeker meer commentaren, analyses en scheldtirades kunnen verwachten. En met minder taalfouten dan je van mij gewend bent.
Ik bookmark http://malcolmnix.bloggen.be alvast.
PS: neem zeker de moeite om te stemmen op de poll.
Het is blauw
het is geel
een kasteel
een kasteelhet is rood
het is groen
een kalkoen
een kalkoen
Uit: Liederen voor de Jeugd, Uitg. M. Windu, Amsterdam
Voor wie de eenmalige uitzending van het legendarische “De Zestig Minuten van Sodom” (met oa FLAHAUT, Les Baudouins Morts etc) gisteren op Radio Scorpio gemist heeft, heb ik die tijdelijk in mp3-vorm op het net gezwierd. Je kan de mp3 hier volledig (her)beluisteren.
De file blijft er niet eeuwig staan, dus (relatief) snel zijn is de boodschap.
Vanavond zendt de Leuvense zender Radio Scorpio tussen 22.00 en 23.00 uur een eenmalige reünie-aflevering uit van de “Zestig Minuten van Sodom“, een programma met een zekere cultstatus waar ik tien jaar geleden aan meegewerkt heb.
Tijdens die uitzending worden er voor de eerste keer twee nummers van FLAHAUT op de radio gedraaid. Een historisch moment, eigenlijk. Het gaat om “bij ons op den bureau” (van de virtuele debuut-cd ‘Hoezo?’ ) en “met een mixer in uw oog” (van de tweede virtuele cd ‘Of zo’). Mijn Zestig Minuten-kompanen fabriceren er een “rubriek” rond. Die uiteraard allesbehalve lovend is. Maar toch: Flahaut op de radio. De eerste stap is gezet.
Radio Scorpio is elke dag online te beluisteren en op sommige dagen is dat wel de moeite (Volksradio Moos op woensdag, Dakka Dakka en Vagevuur op donderdag…). Zeker eens proberen. Streamen van op het werk. Waarom niet? Het moet niet altijd Studio Fucking Brussel zijn.
Kippen eten alles, denk ik. Eens zien of ze deze speciale Halloweentractatie aan zich laten voorbijgaan…
 | spekvriend op Bobby Mark – … |
| Halloween « An… op All Hallows’ Even | |
 | mcpvc op Mail Sabam: antwerpen |
| spekvriend op Mail Sabam: antwerpen |
| spekvriend op Mail Sabam: antwerpen |
