Archive for the ‘vertellingen’ Category

Overwegingen, vers 18-21

juni 24, 2015

18 Ik download de volledige discografie van Manowar. 19 Zo moet ik de cd’s niet rippen naar mp3-formaat. 20 En kan ik ze beluisteren op de fiets. 21 Ik fiets namelijk soms.

Djembe

mei 18, 2014

 

Als dat geen goed plan is: hiphop beats spelen op een djembe Dat verbruikt geen elektriciteit!“, gil ik enthousiast naar mijn Flamboyante Levensgezellin.

Toch niet binnen?

Binnen of buiten. Maakt niet uit.

 

Ze kijkt bedenkelijk. Gaat dat niet te veel lawaai maken? Wat gaan de buren zeggen? En kan je dat zomaar doen op een zondag, als iedereen relaxed thuis zit te bekomen van een zware werkweek en alcoholgeïntoxiceerd weekend.

“Ik weet het niet, pvc“, zegt ze.

 

Maar ik weet het wel. Decibels! Lawaai! Kloppen op dingen! Het rocksterrenbestaan! Spelen aan het Palais des Pâpes in Avignon! Verbroederen met de crusties in Dijon! Duvel drinken in de goot en uit kaffees gegooid worden met dezelfde souplesse als die waarmee Rihanna van Instagram werd gepleurd. Ik weet het! Ik weet het wel!

 

En aan de gelatenheid waarmee ze de fles cava aan haar lippen zet, zie ik dat zij het eigenlijk ook wel weet.

 

Proxipanda

maart 21, 2014

Ik vond dat eigenlijk maar niks, met die Panda.

 

Serieus? Ik had het tegenovergestelde van u verwacht, pvc. Bart De Wever, verkleed als Panda en niet als Bever. Dat vraagt toch om een flauw mopje? Een cartoon? Een blijspel, desnoods.

 

Ik kijk Dominique Leroy vragend aan. Als die Panda-grap mij koud liet, dan is dat toch gewoon zo. Neen? Waarom moet dat mens daar dan over blijven doorgaan? Komaan, zeg! Drink uw pint leeg en ga terug naar uw kantoor. Smijt wat volk buiten, goochel wat met buzzwords of verander de naam van uw producten. Het maakt mij niet uit. Zaag gewoon niet. Ik ben ook gans de week gaan werken.

 

En dat hij het politieke métier belachelijk maakt”, gaat ze onverstoorbaar door,” is dat ook niet iets voor u om te zeggen? Allez, niet belachelijker dan ‘let the biest go‘ of zo…maar toch, ge weet wel.

 

Ja, meiske. Ik weet wel. Ik weet waar ge naartoe wilt. Dat ik hier abusievelijk tegen de schenen schop van het WWF, dat ik gans Panda-minnend Vlaanderen op mijn dak krijg en de lezers van Het Laatste Nieuws er nog eens bovenop. Dat de media mijn vulgariteiten en spitsvondigheden breed uitsmeren over hun voorpagina’s. En het klootjesvolk… dat klikt en dat liked en dat shared dat het geen naam heeft… dat vreet bandbreedte zoals BDW vroeger fritten vrat. En bouletten. En saucissen. En de meermaals heringevroren rommel van bij Sergio Herman. Een dergelijke polemiek is opium voor het volk. En ik bedoel niet de wijvenband of het cultuurprogramma, maar de harddrug. Het spul dat je neemt omdat de vorige dosis is uitgewerkt. Elke keer opnieuw. Tot je handen zo hard trillen dat je alles laat vallen. Zelfs het Duvel-glas dat je vol vodka hebt gegoten. Vodka uit de Aldi, Dominique. Omdat kwantiteit nu eenmaal primeert op kwaliteit voor verslaafden zoals ik. En laat ons eerlijk zijn: ook voor u is kwantiteit een niet onbelangrijke factor. Enkel de providers en operatoren hebben voordeel bij de massale consumptie van online bullshit.

 

Ik wil maar zeggen, pvc: ik weet soms niet wat ik aan u heb of wat ik van u kan verwachten. Soms kan het geen kwaad om een beetje voorspelbaar te zijn. Maar bon, wilt ge nog iets om te drinken?

 

Ik knik.

Bevestigend.

 

Ik ga zeggen: ”Ja, twee Duvels.”

Ik ga zeggen: ”Als gij betaalt.

Ik ga die Duvels binnenkappen gelijk zot.

En zagen om meer.

En meer.

En meer.

Ik ga van mijn barkruk vallen.

Ik ga overgeven en voor ik crash, schrijf ik met braaksel een haiku op de muur.

 

Dat is voorspelbaar

een lentecoma met dank

aan u, Proximus

 

En ik ga het mij morgen niks herinneren. Ook die panda niet. Zeker die panda niet.

Is Achiel Bosmans terug (3)

september 27, 2013

Achiel Bosmans (ab) uit Vaalbeek heeft tijd te veel. Dat is duidelijk. De arme man schrijft zijn frustraties van zich af. Hij lult, generaliseert en stelt in vraag. Altijd incoherent en verontwaardigd. Vaak zonder het krantenartikel op zich vooraf te lezen of te begrijpen. Net zoals alle andere lezers van Het Laatste Nieuws.

Bijdrage 1

achiel

Bijdrage 2

bosmans

Bijdrage 3

returns

Is Achiel Bosmans terug (2)

september 26, 2013

Ik weet niet wat mij het ergste stoort: dat een webredactie er niet voor zorgt dat de kortzichtige, domme en verwerpelijke standpunten van Achiel Bosmans door één of andere filter worden tegen gehouden of dat de gepubliceerde onzin eigenlijk nauwelijks opvalt tussen de rest van de “commentaren”.
Achiel Bosmans zou er ongetwijfeld een mening over hebben. En die mening zou wellicht vol spelfouten staan.
Dat begrijp ik.
En dat stoort mij eigenlijk niet.

ab

ab

PLZ RT (2)

maart 14, 2013

Dat is toch wat je wil zeggen?

Ja, maar het zijn 55 lettertekens en we hebben recht op 140. Kan je niet iets langer verzinnen of wat opvullen, André?

Bakker Bosmans kijkt zijn favoriete social media consultant hoopvol aan. Hij is volledig in de ban van wat deze guru te hem op het jaarlijkse mosselfestijn te vertellen had ( en neen, dan gaat het niet over de soms wat platvloerse opmerkingen aangaande het ietwat omvangrijke achtereind van bakkershulpje Kelly. Dat kwam vooral door de vele Leffe’s die nodig waren om de nagenoeg bedorven zeevruchten enigszins te compenseren. En, ja. Bosmans heeft ook al erotische gedachten gehad met betrekking tot het desbetreffende achterwerk en dan vooral op momenten dat de roze string net boven de jeans uitkomt teneinde extra aandacht te vestigen op de aldaar aangebrachte onderrugtatoeage.)

Ha! Zo’n crèmekoek van @bakkerijbosmans dat kan smaken! Bosmans Jeroen, uw crèmekoeken zijn niet te doen!

— Cortelinckx Consulting (@cc) March 12, 2013

Dat zijn 105 lettertekens, maar dan betaal je wel voor twee slogans.

Als het dan dubbel zo goed werkt, is dat goed voor mij.”, antwoordt Bosmans. ij is daar redelijk in. Voor wat hoort wat. Als kleine zelfstandige begrijpt hij die logica.

Misschien nog wel even dat virale duwtje in de rug geven (kost niet zo veel extra)?

Ha! Zo’n crèmekoek van @bakkerijbosmans dat kan smaken! Bosmans Jeroen, uw crèmekoeken zijn niet te doen! PLZ RT

— Cortelinckx Consulting (@cc) March 12, 2013

Wat wil dat zeggen? RT?

Alleen echte Twitteraars begrijpen dat. Dat is nu precies de Cortelinckx Consultancy waarvoor je betaalt.

Bakker Bosmans glimlacht tevreden. Die twintig gratis crèmekoeken voor André Cortelinkx zijn zijn beste investering ooit.

Uit: PLZ RT: een literaire case study, mc pvc, Uitgeverij Uitverkoop, 2013

PLZ RT (1)

maart 13, 2013

Bakker Bosmans is opgewonden. Niet seksueel opgewonden zoals wanneer Jenny vlijtig met de bloemsuiker in de weer is geweest en restjes poedersuiker moet verwijderen uit haar haar diep uitgesneden decolleté. Neen, bakker Bosmans is gewoon enthousiast over wat komen gaat. Over de toekomst. Over nu.

Dames, ik heb een consultant op bezoek gehad”, kondigt hij aan.

Kelly, Jenny en Suzy luisteren aandachtig. Ze staan in het kantoortje achter de bakkerij rond de personal computer van bakker Bosmans. Zijn pc.

Straks logt Kelly in op Twitter en zij laat daar de wereld weten dat de crèmekoeken van Bosmans de beste van de wereld zijn. Ze logt terug uit. Jenny logt in. Zij retweet boodschap en reageert. Jenny logt terug uit. Suzy logt in. Retweet en reageert. En dan beginnen we weer van voor af aan. Soms met wat kleine variaties. Ik heb een aantal Excelsheets gekregen met mogelijke scenario’s. Bv Bosmans Jeroen, Uw crèmekoeken zijn niet te doen (vind ik wel jeugdig overkomen), Crèmekoeken van Bosmans, Troef ( voor de kaarters). Enfin, ik zal wel zeggen wat er moet aangepast worden en wanneer. Ik heb de USB-stick.

Dus wij doen elk een klein stukje van het geheel. Elk om beurt”, vraagt Jenny.

Dat is toch puur Taylorisme?”, vult Kelly aan.

Ja, natuurlijk Maar zo werken jullie toch altijd? Kelly pakt de taarten, Jenny spuit er de verjaardagswensen op en Suzy verpakt ze. Ik vertaal gewoon onze business logic naar het viral marketing gebeuren. Dat heeft niks te maken met de vervreemding ten opzichte van het productieproces.

Ha. Ja. Daar kunnen ze zich in vinden. Kelly en Suzy toch. Jenny twijfelt nog.

En doen we niks met Instagram?”, vraagt de immerkritische spetter in kwestie.

Ik wou wel, maar dan zitten we met die miserie van dat portretrecht.

Is er portretrecht op crèmekoeken?

Wel op crèmekoeken van Bosmans.

Uit: PLZ RT: een literaire case study, mc pvc, Uitgeverij Uitverkoop, 2013

Regen

maart 12, 2013

Ik weet dat het kutweer is, maar we moeten gaan. Straks sluit de nachtwinkel en dan zitten we zonder.

Pansj is zelden serieus, maar wanneer het over onze drankvoorraad gaat, is hij de ernst zelve.

We hadden overdag naar de Colruyt moeten gaan. Dat was goedkoper geweest.

Hadden, pvc. Da’s verleden tijd. Deze namiddag hadden we nog bier genoeg. Toen stelde dat probleem zich niet. Die kratten Grimbergen, remember.

Ja, die kratten Grimbergen. Die vervallen kratten Grimbergen. Die zal ik mij morgen ook nog goed herinneren. En ja, wat voorbij is, is voorbij. Ik weet het. Altijd hetzelfde liedje. Een ballade van gemiste kansen. Ik speel ze op mijn luchtgitaar. Ik herschrijf ze in mijn hoofd. Telkens opnieuw. En telkens tevergeefs. Ik maak mijzelf wijs dat ik kan stoppen, als ik wil. Of op zijn minst minderen. Dat Suzy mij wel terug wil als ik nuchter ben. En dat ik een topcarrièrre had kunnen hebben, ware het niet dat er een andere sollicitant was komen opdagen: geschoren en zonder overgeefsel op zijn broek. “Is dat uw eigen overgeefsel vragen ze dan.” Alsof ik ga zeggen:”Neen, ik heb net het leven van een kindje gered dat eerst voedselvergiftiging had opgelopen en vervolgens in de Dijle was gesukkeld.” Fuck! Ik kan nauwelijks zwemmen en ik weet niet wat je tegen een voedselvergiftiging zou kunnen doen. Overgeven. Ja. Ok. Dat misschien. Maar overgeven alleen zal toch niet genoeg zijn? Of wel? Ik zou het eens kunnen gaan opzoeken in de bibliotheek, maar ik heb ooit mijn lidkaart eens gebruikt voor iets en nu weet ik ze niet meer liggen. Niet dat dat veel uitmaakt. De bibliotheek is toch alleen maar open op momenten dat ik niet kan.

Kom”, zegt Pansj, “Doe uw frak aan. Of ik ga alleen.

En ik doe mijn frak aan. En we lopen door de regen. En we scoren CARA bij Iqbal en zijn vrouw. En ik zeg tegen Iqbal dat ‘cara’ in het Portugees ‘gezicht’ betekent en hij zegt dat hij op mijn gezicht gaat slaan als ik niet maak dat ik betaal en mij uit de voeten maak. Ja. Ok. Ket. Rustig. Ik zal godverdomme eens op ‘uw’ bakkes slaan. En op dat van uw wijf, desnoods. Godverdomme.

Hou u kalm, pvc. Gedraagt u.

Ik gedraag mij”, zeg ik tegen Pansj. En ik gedraag mij. We gaan naar buiten. We slaan niet met de deur en we zetten ons in de regen op een bank om ons bier op te drinken. Al ons bier. We worden zeiknat en we zingen liedjes van The Pogues en we hebben hoogoplopende discussies over wat de sector gemist heeft door ons niet aan te werven. En over de openingsuren van de bibliotheek. En voedselvergiftiging. En Suzy.

Fuck.

Ik mis Suzy.

MFC

maart 9, 2013

Eerst moet je klep 3A losmaken en dan kan je aan knop 3B draaien. Zie je? Als dat los is, draait dat.

Ik knik. Als het los is, draait dat. Logisch.

Dan komt het papier hier terecht en kan je klep 4 losmaken.

Geen 4A?

Neen. Gewoon 4. Zoals Cher of Madonna. Die hebben ook geen achternaam.

Hij lacht. Luid en smakelijk. Ik wou dat ik het ook zo kon relativeren. Wel ‘3A’ en ‘3B’, maar enkel een ‘4’. Daar zit geen systeem in. Meer zelfs: dat is de verpersoonlijking van chaos. Het is nog een geluk dat er een ‘2’ is.

Er is toch een andere knop of zo die ‘2’ heet, he?

Hier bij de finisher. Maar daar staat gewoon een geel bolletje op. Wij noemen die knop…

Geel bolletje?

Ja.

Ik zucht.

Ergens in een parallel universum is er een ‘andere ik’ die bas speelt bij SLAYER en mij uitlacht.

En terecht.

QoS

maart 6, 2013

Quality of service is één ding, maar wij willen ook daadwerkelijk kijken naar de kwaliteit van de gesprekken. Inhoudelijk dan.

De mensen knikken. Ze kijken naar de slideshow en nemen vlijtig nota met de pas gekregen balpennen-met-bedrijfslogo. Hij doet het goed, onze Norbert, denk ik. Hij geeft zijn presentatie alsof hij nooit iets anders gedaan heeft.

Ik overweeg een pro-actieve monitoring en een grondige review op transscriptieve basis. Als we naar de volgende dia gaan, ziet u een grafiek.”

Hij heeft ze mee! Ons geld is binnen!

Is dat een taartdiagram?”, hoor ik iemand vragen.

Is dat een probleem?”, vraagt Norbert nietsvermoedend.

Hier had ik al voor gevreesd. Een muggenzifter! Ik kijk rond. Waar kwam de stem vandaan? Is het die rosse aan het raam? Of die twitterende marketingboy met zijn steriliseerbokaalbrilletje? Ik kijk en ik kijk. Ik wil hem uitschakelen, tackelen, buitenzetten desnoods…. maar het kwaad is al geschied.

Kriekentaart of appeltaart?”, gilt een vrouwenstem.

Of abrikozen!” (100% zeker de marketingboy)

En wat met de mensen die geen taart lusten? Die op dieet zijn! De zogenaamde ‘dikzakken’. Wat met de ‘dikzakken’, mijnheer Norbert?

Dit loopt uit de hand! Norbert weet zich geen houding te geven. Hij klikt zich door de presentatie. Hij zweet. Niet panikeren, Norbert. Het kan nog lukken!

Staafdiagrammen zijn beter”, roept een man die net nog zat te noteren, “Of infographics!

Alles beter dan taartdiagrammen!

Een koffiekop vliegt door de lucht. Een stoel volgt. Er is gejoel, geroep en getier. Ik hoort hoe mensen de naam Gartner scanderen, hoe ze de gordijnen in brand steken en Norbert uit het auditorium verjagen. We waren zo kort bij ons doel! Bijna binnen! Bijna.

En daar zit mc pvc! Die heeft de beamer helpen aanzetten!

De woorden zijn nauwelijks uitgesproken of een woeste menigte keert zich tegen mij. Ik ren. Zoals het monster van Frankenstein, achterna gezeten door de bloeddorstige dorpelingen. Fakkels. Hooivorken. Ik brul. Ik huil. Ik roep dat ik onschuldig ben. Dat ik het goed bedoeld heb. Dat ik niet gekozen heb om te zijn wie ik uiteindelijk geworden ben. Vergiffenis! Vergiffenis! Mijn achtervolgers zijn snel en de noordpool is zo ver weg. Waar is de politie nu ik ze nodig heb? Waar is Norbert? Waar is God en waar zijn zijn Engelen? Ik wanhoop. Ik ween. Ik voel hoe graaiende handen mijn kleren aan stukken scheuren. Mijn vel. Mijn vlees. Ik val ten prooi aan de hongerige meute. Overleven hoeft niet. Ik wil gewoon dat de pijn stopt. Dat het stil wordt.
En rustig.
En koud.