Posts Tagged ‘bbib’

Bloedbad in de Brouwersstraat (22)

april 22, 2011

Hoofdstuk 22

Kelly, Amber en Veronique wenen hysterisch. Het verminkte lijk van de mooie Vanessa ligt aan hun voeten. Het meisje is mishandeld met een staafmixer. Haar gezicht is tot pulp gemalen en haar lichaam is op verschillende plaatsen aan flarden gesneden. Elk meubel en elk voorwerp is bedenkt met haar bloed. Zo gruwelijk….
Amber voelt zich onwel worden. Ze geeft over.
“We moeten hier weg”, zegt Kelly, “ We moeten de politie bellen.”
“Heb je telefoon?”
“In de slaapkamer.”
“Ik ga niet terug naar de slaapkamer”, snikt Veronique. De gedachte aan Kenny’s onthoofde en geschonden lijk maakt haar misselijk.
“Ik heb mijn gsm bij.”
“Waar?”
“In mijn jas. In de woonkamer.”
De meisjes rennen. Bang. Als opgejaagd wild. Naar de woonkamer. Daar ligt de Veronique’s jas. En haar gsm. De HTC 7 Mozart die ze samen met Kenny gekocht heeft. De Kenny die nu onthoofd en verminkt in de slaapkamer ligt. Ze probeert er niet aan te denken, maar de aanblik van het bloed en de knagende Kai staat voor eeuwig in haar geheugen gegrifd.
“Daar!”
Amber graait de jas van de stoel. De gsm zit er in. De batterij is opgeladen. Snel. Draai een nummer. De politie. Wat is het nummer van de Federale Politie?
“Vanessa’s vader is een politieagent. Bel hem. Het nummer zit bij de contactpersonen.”

Bloedbad in de Brouwersstraat (21)

april 21, 2011

Hoofdstuk 21

Inspecteur Verbeek ligt in zijn bed. Hij kan de slaap niet vatten. Duivelsaanbidders. Speelgoedbetoverende massamoordenaars. Hij kan niet geloven dat een groep mensen zo door en door slecht kan zijn. Hij kan niet geloven dat iemand zijn satanisme zo ver kan drijven.
Hij neemt voor om morgen met Vertommen de baan op te gaan en deze smeerlapperij een halt toe te roepen.
In een wereld waar fanatici sluwe listen bedenken om hun willekeurige mensen op gruwelijke wijze om het leven te brengen, wil hij zijn dochter niet laten opgroeien. Het moet stoppen. Het moet!

Bloedbad in de Brouwersstraat (20)

april 20, 2011

Hoofdstuk 20

Kelly en Amber horen het gegil.
“Vero?”
“Kenny is dood. Zijn hoofd is er af. En er is bloed. Overal bloed.”
“Shit!”
“Kai. Hij is gevaarlijker dan we denken.”
“Laten we naar de keuken gaan. Vanessa is daar. Samen staan we sterker.”
Wanneer de meisjes de deur van de keuken open doen, is hun hysterische gegil tot op straat te horen.

Bloedbad in de Brouwersstraat (19)

april 19, 2011

Hoofdstuk 19

Veronique en Kenny liggen op het bed in Kelly’s slaapkamer. Kenny snurkt. Zo gaat dat. Hij drinkt. Hij raakt in een romantische bui. En dan valt hij als een blok in slaap. Veronique gaat rechtop zitten. Heeft ze iets gehoord? Voetstappen? Heel stilletjes. Als van een diertje. Ze staat op om onder het bed te kunnen kijken.
Ze ziet niks.
En ze hoort niks.
Is Kenny gestopt me snurken? Met ademen? Plots is Veronique bang. Doodsbang. Ze rent naar de deur, knipt het licht aan en ziet Kai. Het mannetje zit op Kenny’s opengereten keel. Het bijt en graait en klauwt in het geschonden vlees. Een wansmakelijke ravage van gescheurd weefsel. Op het moment dat Kai Kenny’s bloederige hoofd van zijn lichaam heeft gescheiden, gilt Veronique. Ze gooit de deur open en rent de gang in.
“Oh! Mijn God! Ze hebben Kenny vermoord!”

Bloedbad in de Brouwersstraat (18)

april 18, 2011

Hoofdstuk 18

“Zet je neer”, zegt Kelly, “Vertel wat er gebeurd is.”
“Ik… Ik…”, stottert Amber,”Je moet me geloven. Dat ding. Kai. Is kwaadaardig. Sorry. Hij wou me bijten. Sorrysorrysorry.”
Kelly knikt.
“Het is niet de eerste keer dat je me een cadeau geeft dat achteraf gezien ongelooflijke rommel blijkt te zijn.”
“Neen. Maar wel het eerste cadeau dat mensen aanvalt.”

Bloedbad in de Brouwersstraat (17)

april 17, 2011

Hoofdstuk 17

De keuken draait. Vanessa probeert nergens tegen te lopen, ontwijkt kastdeuren en stoelen. Wow! Ze is wel erg dronken. Ze kan best iets anders drinken. Om morgen geen te erge kater te hebben. Water? Frisdrank? Milkshake! Om de een of andere reden lijkt milkshake wel een goed idee. Waar is de koelkast? Waar staat de melk? En de mixer?
Vanessa opent de kasten. Niks. Op het aanrecht? Jawel. De mixer staat naast de koffiezet. Netjes aangesloten en klaar voor gebruik. Zo zou haar vader het graag zien. Ze glimlacht bij de gedachte aan de verbeten politieman en zijn obsessie voor orde, netheid en tucht. Vanessa wil de mixer nemen.
En dan ziet ze Kai.
En zijn ogen verraden een boosaardige woede.
En zijn armpjes omklemmen de mixer.
Vanessa ziet hoe Kai het ding aanschakelt. Bijna geruisloos, maar vastberaden. Dan springt hij op haar af, de mixer in aanslag.
Vanessa slaakt een hoog gilletje. Dan beukt kai de draaiende mixer in haar van angst verwrongen gezicht. De vlijmscherpe mesjes snijden haar gezicht aan stukken. Ze probeert wanhopig de aanval af te weren, maar ze maakt geen schijn van kans. Kai hakt en klieft en leidt het razende ding over haar keel en haar gezicht. Haar ogen. In haar mond. Bloed spat in het rond. Een wansmakelijke cocktail van vlees en bot. De mixermotor loeit. De messen snijden. Door haar topje, haar dermis en epidermis. Meedogenloos. In een mist van vleessflarden, botschilfers en grote hoeveelheden donker bloed, verminkt Kai zijn slachtoffer met de verbeten gedrevenheid van een roofdier.
Vanessa’s gezicht is een grote, vormeloze, bloederige brei. Haar jonge, halfnaakte lichaam ligt afzichtelijk geschonden op de donkerrood besproeide keukenvloer. Haar vingers zijn door de mixer opgeslokt. Haar geslachtsdelen zijn verwoest. Voor altijd tot pulp gemixed.
En Kai is nergens meer te bekennen.

Bloedbad in de Brouwersstraat (16)

april 16, 2011

Hoofdstuk 16

“Ik ga even plassen.”
Amber staat op en gaat naar het toilet. Het is er kouder dan in de woonkamer. Best wel aangenaam. En ontnuchterend.
Er liggen wat oude tijdschriften. Filmmagazines en lifestylerommel. Amber doorbladert er een paar.
Dan hoort ze geritsel. Muizen? Een huisdier? Ze kijkt rondom zich. De ruimte waar ze zit te plassen is uiteindelijk niet zo groot.
En dan ziet ze Kai. Hij staat naast haar op de grond, opent zijn mond en zet zijn vlijmscherpe tanden in haar kuit. Als minuscule naalden prikken ze door haar huid.
Amber gilt het uit van de pijn. Ze springt op en rent de gang in, een spoor van fijne bloeddruppels achterlatend.
“Help!”
“Wat is er?”
Kelly -zelf ook op weg naar het toilet- houdt haar tegen.
“Het was Kai! Godverdomme! Kai heeft me gebeten.”
“Wat?? Heb je niet wat te veel gedronken?”
“Neen. Hij was er. Fuck! Hij… leeft.”

Bloedbad in de Brouwersstraat (15)

april 15, 2011

Hoofdstuk 15

De avond vordert. De drankvoorraad slinkt. Kai zit op een salontafeltje temidden van de feestvierders. Vanessa krijgt de kriebels van het ding. Kijkt hij naar haar?
Vanessa neemt nog een biertje. Ze begint al redelijk dronken te worden. Maar niet aangenaam dronken. Ze voelt zich wat misselijk. Amber en Kelly zijn druk in gesprek. Veroniqe en Kenny hebben zich “even terug getrokken” in de slaapkamer. Op de televisie praat een mannelijke veejay de videoclips aan elkaar, maar niemand kijkt ernaar. Vanessa voelt zich wat buitengesloten. Ze pakt Kai vast. Weegt hem op haar had. Het ventje voelt warm aan. Levend, bijna. Zijn armpjes zijn stevig. Het is niet zo gemakkelijk hem in een andere houding te brengen. Alsof hij tegenwerkt. Alsof hij een eigen willetje heeft.
“Auw.”
Kelly en Amber schrikken.
“Wat is er?”
Vanessa houdt een pijnlijke vinger omhoog.
“Kai heeft me geprikt.”
Een druppeltje helderrood bloed valt op de salontafel.
“Ocharme.”
Het is als grapje bedoelt, maar niemand lacht.
“Ik krijg het op mijn heupen van dat ding”, zegt Vanessa,”Ik word er zenuwachtig van.”
“Zet het dan ergens waar je er geen last van hebt.”
Kelly staat op en pikkelt op haar krukken naar een kast. Ze doet de lade open en deponeert het plastieken ventje er in.

Bloedbad in de Brouwersstraat (14)

april 14, 2011

Hoofdstuk 14

Vanessa is er. En Amber. Haar beste vriendin Amber! Kelly kust beide meisjes op de wang.
“Veronique en Kenny zoeken nog een parkeerplek. Dat zal nog wel even duren, want Kenny is redelijk…”
“Bezopen”, vult Vanessa aan.
De meisjes lachen. Zorgeloos en vrolijk.
Zo had Kelly gehoopt dat het zou zijn: heel even ontsnappen aan de sleur, de luiers, de gebroken nachten en de vervelende consequenties van haar handicap. Een jaar geleden was Kelly haar been kwijt geraakt tijdens een nogal onaangename gebeurtenis waar ze nu liever niet terug aan denkt.
“Ben je benieuwd naar je cadeautjes?”, vraagt Vanessa.
“Tuurlijk!”, antwoordt Kelly lachend.
“Het is een kledingstuk, mijn cadeautje voor Frankie. En Amber heeft een verzamelobject gekocht.”
“Kai van Dragon Ball Z.”
“Wow. Mooi!”
“En een beetje griezelig.”
“Moet je die ogen zien.”
Amber kijkt. Was Kai ook al zo somber toen ze hem kocht? Keek hij ook al zoals hij nu kijkt? Zo… boos. Boosaardig, bijna.
“En je mag zijn nek niet omwringen.”
“Waarom niet?”
“Omdat hij dan stuk gaat.”
“Of omdat je dan poorten opent naar andere dimensies.”
Alweer lachen de meisjes.
“En wij hebben drank meegebracht!”, klinkt het vanuit de hal.
Kenny en Veronique zijn zwaar beladen en in feeststemming.
“Zet maar in de keuken.”

Bloedbad in de Brouwersstraat (13)

april 13, 2011

Hoofdstuk 13

Alles staat klaar voor het feestje. Kelly ploft neer in de zatel en legt haar krukken op de grond. Ze is moe, maar ze heeft er zin in. Sinds de geboorte van haar zoontje Frankie is ze aan het huis gekluisterd: luiers, borstvoeding, gebroken nachten en een baby die geen ziektekiem aan zich voorbij laat gaan. Vandaag stopt ze officeel met borstvoeding. Frankie wil enkel nog de fles. En hij gaat 1 nachtje logeren bij opa en oma. Tijd voor een feestje, dus!
Kelly heeft een slingers opgehangen (voor de sfeer) en weinig opgeruimd (omdat dt te veel moeite zou zijn). Ze heeft een paar zakken chips in huis gehaald, wat bier en wijn en vodka.
Met de afstandsbediening zet ze de radio op.
“En dat waren The Tortured Souls. Gestegen van Zes naar vijf in onze hitparade. Een plaat opgedragen aan de vorig jaar verongelukte politica Inge Vervotte. En op vier vinden we The Usual Suspects met ‘Sell the seed’.”
De goedgemutste punkreggae van Leuvens coolste band vult de ruimte. Kelly zet de radio wat luider. Ze wou dat ze kon dansen, zoals vroeger. Zoals toen ze nog beide benen had en kon rennen en springen en dansen. Had ze dat toen maar wat meer gedaan! Kelly zucht. En wellicht zou ze zijn beginnen wenen, als de bel niet was gegaan.