Regen

by

Ik weet dat het kutweer is, maar we moeten gaan. Straks sluit de nachtwinkel en dan zitten we zonder.

Pansj is zelden serieus, maar wanneer het over onze drankvoorraad gaat, is hij de ernst zelve.

We hadden overdag naar de Colruyt moeten gaan. Dat was goedkoper geweest.

Hadden, pvc. Da’s verleden tijd. Deze namiddag hadden we nog bier genoeg. Toen stelde dat probleem zich niet. Die kratten Grimbergen, remember.

Ja, die kratten Grimbergen. Die vervallen kratten Grimbergen. Die zal ik mij morgen ook nog goed herinneren. En ja, wat voorbij is, is voorbij. Ik weet het. Altijd hetzelfde liedje. Een ballade van gemiste kansen. Ik speel ze op mijn luchtgitaar. Ik herschrijf ze in mijn hoofd. Telkens opnieuw. En telkens tevergeefs. Ik maak mijzelf wijs dat ik kan stoppen, als ik wil. Of op zijn minst minderen. Dat Suzy mij wel terug wil als ik nuchter ben. En dat ik een topcarrièrre had kunnen hebben, ware het niet dat er een andere sollicitant was komen opdagen: geschoren en zonder overgeefsel op zijn broek. “Is dat uw eigen overgeefsel vragen ze dan.” Alsof ik ga zeggen:”Neen, ik heb net het leven van een kindje gered dat eerst voedselvergiftiging had opgelopen en vervolgens in de Dijle was gesukkeld.” Fuck! Ik kan nauwelijks zwemmen en ik weet niet wat je tegen een voedselvergiftiging zou kunnen doen. Overgeven. Ja. Ok. Dat misschien. Maar overgeven alleen zal toch niet genoeg zijn? Of wel? Ik zou het eens kunnen gaan opzoeken in de bibliotheek, maar ik heb ooit mijn lidkaart eens gebruikt voor iets en nu weet ik ze niet meer liggen. Niet dat dat veel uitmaakt. De bibliotheek is toch alleen maar open op momenten dat ik niet kan.

Kom”, zegt Pansj, “Doe uw frak aan. Of ik ga alleen.

En ik doe mijn frak aan. En we lopen door de regen. En we scoren CARA bij Iqbal en zijn vrouw. En ik zeg tegen Iqbal dat ‘cara’ in het Portugees ‘gezicht’ betekent en hij zegt dat hij op mijn gezicht gaat slaan als ik niet maak dat ik betaal en mij uit de voeten maak. Ja. Ok. Ket. Rustig. Ik zal godverdomme eens op ‘uw’ bakkes slaan. En op dat van uw wijf, desnoods. Godverdomme.

Hou u kalm, pvc. Gedraagt u.

Ik gedraag mij”, zeg ik tegen Pansj. En ik gedraag mij. We gaan naar buiten. We slaan niet met de deur en we zetten ons in de regen op een bank om ons bier op te drinken. Al ons bier. We worden zeiknat en we zingen liedjes van The Pogues en we hebben hoogoplopende discussies over wat de sector gemist heeft door ons niet aan te werven. En over de openingsuren van de bibliotheek. En voedselvergiftiging. En Suzy.

Fuck.

Ik mis Suzy.

Advertenties

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: