QoS

by

Quality of service is één ding, maar wij willen ook daadwerkelijk kijken naar de kwaliteit van de gesprekken. Inhoudelijk dan.

De mensen knikken. Ze kijken naar de slideshow en nemen vlijtig nota met de pas gekregen balpennen-met-bedrijfslogo. Hij doet het goed, onze Norbert, denk ik. Hij geeft zijn presentatie alsof hij nooit iets anders gedaan heeft.

Ik overweeg een pro-actieve monitoring en een grondige review op transscriptieve basis. Als we naar de volgende dia gaan, ziet u een grafiek.”

Hij heeft ze mee! Ons geld is binnen!

Is dat een taartdiagram?”, hoor ik iemand vragen.

Is dat een probleem?”, vraagt Norbert nietsvermoedend.

Hier had ik al voor gevreesd. Een muggenzifter! Ik kijk rond. Waar kwam de stem vandaan? Is het die rosse aan het raam? Of die twitterende marketingboy met zijn steriliseerbokaalbrilletje? Ik kijk en ik kijk. Ik wil hem uitschakelen, tackelen, buitenzetten desnoods…. maar het kwaad is al geschied.

Kriekentaart of appeltaart?”, gilt een vrouwenstem.

Of abrikozen!” (100% zeker de marketingboy)

En wat met de mensen die geen taart lusten? Die op dieet zijn! De zogenaamde ‘dikzakken’. Wat met de ‘dikzakken’, mijnheer Norbert?

Dit loopt uit de hand! Norbert weet zich geen houding te geven. Hij klikt zich door de presentatie. Hij zweet. Niet panikeren, Norbert. Het kan nog lukken!

Staafdiagrammen zijn beter”, roept een man die net nog zat te noteren, “Of infographics!

Alles beter dan taartdiagrammen!

Een koffiekop vliegt door de lucht. Een stoel volgt. Er is gejoel, geroep en getier. Ik hoort hoe mensen de naam Gartner scanderen, hoe ze de gordijnen in brand steken en Norbert uit het auditorium verjagen. We waren zo kort bij ons doel! Bijna binnen! Bijna.

En daar zit mc pvc! Die heeft de beamer helpen aanzetten!

De woorden zijn nauwelijks uitgesproken of een woeste menigte keert zich tegen mij. Ik ren. Zoals het monster van Frankenstein, achterna gezeten door de bloeddorstige dorpelingen. Fakkels. Hooivorken. Ik brul. Ik huil. Ik roep dat ik onschuldig ben. Dat ik het goed bedoeld heb. Dat ik niet gekozen heb om te zijn wie ik uiteindelijk geworden ben. Vergiffenis! Vergiffenis! Mijn achtervolgers zijn snel en de noordpool is zo ver weg. Waar is de politie nu ik ze nodig heb? Waar is Norbert? Waar is God en waar zijn zijn Engelen? Ik wanhoop. Ik ween. Ik voel hoe graaiende handen mijn kleren aan stukken scheuren. Mijn vel. Mijn vlees. Ik val ten prooi aan de hongerige meute. Overleven hoeft niet. Ik wil gewoon dat de pijn stopt. Dat het stil wordt.
En rustig.
En koud.

Advertenties

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: