Slachting nabij Cannibal Park (28)

by

Hoofdstuk 28

“Luister”, gebaart Hammond, “Je kan ze horen.”

“Ze hebben haar gevonden. Ze zijn uit op wraak.“

“Shit.”

“Ze komen hierheen.”

Verbiest is bang. Bang en koortsig. En gek van de pijn.

Als ze komen….

Hammond heeft zijn revolver klaar. Hij kan schieten van zodra er enige beweging is.

Er klinkt geritsel uit de struiken. Steeds luider. Dan staan ze ook in oog met de stam. Hun creatie. Hun monster van Frankenstein.

Verbiest gilt.

Iedereen gilt.

En gromt. En brult.

Revolverschoten weerklinken. Verbiest voelt hoe hij Will Tura’s leiband loslaat. Het woeste dier gooit zich op het dichtsbijzijnde wezen. Verbiest ziet niet wie. Hij is bezig zijn revolver te pakken, maar met zijn foute hand lukt dat niet. Met een plof valt het ding in het zand.
Verbiest vloekt, raapt het ding op en schiet. Schiet. Schiet. Steeds meer. Hij ziet een gestalte ineenduiken. Een schedel spat open.

“Verbiest!”

Het is Hammonds stem. Paniekerig. Bang.

Dan voelt Verbiest hoeklauwen zijn keel openrijten. Zijn angstkreten verdwijnen in het niets. Zijn laatste revolverschot weergalmt door het bos.

De klank zindert nog lang na. Een monotone zoem die uiteindelijk weer overstemd wordt door het getsjilp van vogels, het geruis van de bladeren en het knagende geluid van Will Tura die zich, als enige overlevende, te goed doet aan het vlees van alle lijken. Inclusief dat van zijn baasje.

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: