Slachting nabij Cannibal Park (6)

by

Hoofdstuk 6

Amber hoort het hulpgeroep. Kelly? Theresa? Dan heeft ze door dat het Julia is.

Veel moeite moet Amber niet doen om het meisje te vinden. Ze zit midden in een open plek te wenen en te brullen. Wat denkt ze? Dat ze zo gevonden gaat worden? Nu ja, uiteindelijk is ze gevonden. Door Amber. Nu zijn ze beiden tenminste niet meer alleen.

“Amber!”

“Weet je waar de anderen zijn?”

“Dat wou ik jou net vragen”, regaeert Julia.

“Ik ben gewoon gevlucht. Zoals iedereen.”

“We zitten dik in de miserie…”

Alweer rollen dikke tranen over Julia’s wangen.

“Laat ons een plek zoeken waar we wat minder in het zicht zitten”, stelt Amber voor,”Ergens tussen die struiken of zo”.

Beide meisjes zoeken het beschutte plekje op. Het is een ruime vierkante meter tussen een dicht weefsel van takken en bladeren. Misschien kunnen ze hier enige tijd doorbrengen tot het licht wordt?

“Heb je ze gezien”, vraagt Julia,”De monsters. De dingen die ons aangevallen hebben.”

“Heel even. Het waren geen monsters. Het waren mensen, maar ze hadden niks menselijks meer. Wilden. Gekken.”

“Vreselijk. Hoe kan zoiets? Vandaag de dag. Dat in een bos mensen lopen die anderen naar het leven staan.”

“De Stam.”

“Wat?”

“Ik weet niet of het waar is, maar ik heb ooit eens horen vertellen over een dorp vlakbij Meerdaalwoud. Er zijn maar een paar honderd inwoners. Officieel. De rest zit in het bos. Het is een oude, prehistorische stam. Ze leven al eeuwen in de bossen en verbergen zich voor de rest van de wereld.”

“Tot vandaag…”

“Niemand geloofde ooit echt dat ze er waren. Ze zouden door jarenlange inteelt allang uitgestorven moeten zijn. Of anders zo erg gedegenereerd dat ze….”
“Alle veiligheidsvoorschriften van hun voorouders vergeten…”

Het was het eerste zinnige ding dat Julia ooit in haar leven gezegd had. Maar de paar woorden die vantussen haar trillende lippen kwamen, troffen Amber als een mokerslag in het gezicht. Het onwaarschijnlijke spookverhaal over de prehistorische stam in het woud was waar. En niet alleen dat: de stam verschuilde zich niet langer in het verborgene. Ze dwaalde door de bossen op zoek naar prooien. Wellicht waren zijn niet eens de eerste slachtoffers.

“Dit lijkt zo hard op ‘the woods are dark’”, fluistert Amber.

“Huh?”

Even kijkt Julia op, maar dan beslist ze dat ze geen zin heeft in een cinefiele uitleg over een of andere griezelige straight-to-video film. De realiteit is op dit moment meer dan angstaanjagend genoeg. Ze nestelt zicht tegen haar vriendin aan op de kleine koude oppervlakte in de hoop dat ze met elkaars lichaamswarmte de koude voldoende de baas zullen kunnen. Tot het licht wordt.

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: