Slachting nabij Cannibal Park (4)

by

Hoofdstuk 4

Met bons raakt Aga’s hoofd de laag hangende tak. Ze gaat neer. Op de achtergrond hoort ze de andere meijses gillen. Ik haal ze wel in, denkt ze. Het lukt nog. Mijn hoofd gonst, maar ik heb geen hersenschudding. Ik ben nog bij bewustzijn. Ja, toch?

Aga opent haar ogen. Hoelang heeft ze hier gelegen? Seconden? Minuten? Vanuit de struiken weerklinkt het angstaanjagende gegrom en gebrul van grote honden. Wolven? Weerwolven? Mensen? Aga kruipt wankelend recht en maakt aanstalten haar weg verder te zetten.

Ze kijkt achterom. Om te zien… Om wat te zien? Rennen moet ze! Maken dat ze hier weg komt. En Snel. Snel!

Gegrom. Het klinkt heel dichtbij. Veel te dichtbij.

“Shit!”

Het lijkt alsof ze naar het geluid toe loopt.

“Fuck! Welke richting….”, schreeuwt ze hysterisch,” Welke richting!!”

Het enige antwoord dat ze krijgt, komt in de vorm van een net dat van nergens over haar heen wordt gegooid. Aga valt.

Door de mazen van het net ziet ze hoe een gehavend gezicht haar triomfantelijk aankijkt. Het is geen weerwolf. Gelukkig. Het is een man. Een jongen. Hij is vuil en is nagenoeg naakt. Zijn lichaam zich onder de korstige wonden en hij kijkt naar haar zoals een roofdier naar zijn prooi.

“Laaat mij los. Laat mij los!”

De jongen gromt. Dierlijk. Alsof hij nooit geleerd heeft om te praten.

“Gevaarlijke gek! Doe dat net weg. Godverdomme!”

Aga ziet de wilde jongen naderbij komen. Hij stinkt. Naar beesten. Naar urine. Naar dood. Zijn tanden zijn scherp. Ze lijken bijgevijld. Tot puntige stompjes.

Hij grijpt haar bij de scouder. Wild. Ze voelt hoe haar sleutelbeen breekt.

“Auw. Rotzak! Godverdomme! Godverdomme! Klootzak! Randdebiel! Holbewoner!”

Als in trance werpt ze de onbekende een hele rits scheldwoorden toe. Machinaal. Alsof het schelden de pijn minder maakt. En de angst.

Aga’s tirades maken weinig indruk op de wilde. Hij blijft aan haar schouder rukken. Alsof hij het ding eraf wil scheuren. En wellicht is dat precies wat hij wil doen. Scheuren. Breken. Bijten. Het net zit in de weg. En haar kleding. Het duurt even voor de wildeman dat door heeft, maar uiteindelijk verwijdert hij het net en scheurt Aga’s shirt open. Een naakte ontwrichte schouder komt tevoorschijn. Het zwakke lichaamsdeel is niet langer in staat de bandjes van haar sportbeha op hun plaats te houden.
Even klauwt de wilde begerig naar Aga’s borsten, maar al gauw concentreert hij zich terug op zijn oorspronkelijk doelwit. Hij zet zijn tanden in haar vlees om de huid te doen scheuren. Bloed spuit uit de wonde als een rode fontein. Op het moment dat hij de schouder los heeft en er de eerste stukken rauw vlees afbijt, is Aga allang buiten bewustzijn. Wanneer hij haar stoffelijk overschot verkracht, is ze allang dood.

Advertenties

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: