Slachting nabij Cannibal Park (1)

by

Hoofdstuk 1.

“Is het nog ver, mevrouw Vervotte?”

“Niet zo heel ver meer, meisjes”, antwoordt Inge Vervotte.

Het is negen uur ’s avonds en ze stuurt haar donkergrijze Opel Zafira over de natgeregende E314. Op de radio legt iemand uit hoever het staat met de staatshervorming, maar Inge luistert niet. Ze heeft al haar aandacht nodig voor de weg en haar passagiers maken het haar niet makkelijk.

“Mag de radio op een andere zender? Of anders een cd?”, vraagt Amber. Ze is een van de vijf scoutsleidsters die Vervotte een lift geeft. Een belofte die ze eens op de televisie gedaan heeft en waar ze nu allang spijt van heeft. “En als tegenprestatie gids ik deze scoutsmeisjes door het Afrikamuseum”, had ze tegen Marcel Vanthilt gezegd in één van zijn potsierlijke showprogramma’s, “Er zijn daar de laatste jaren erg veel vorderingen gemaakt op vlak van gentechnologie en het klonen van uitgestorven diersoorten. Een hele belevenis!”. Rotbelofte. Rotprogramma. Rotpresentator. Ze had nu lekker thuis in haar badjas in de zetel kunnen zitten. Met een glas cava. Of wijn. En die pantoffels in de vorm van puppies die ze van het partijbureau gekregen heeft. Maar neen.

Ze kijkt in haar achteruitkijkspiegel en ziet Amber in discussie met Kelly. Over horrorfilms wellicht. Beide meisjes hebben een ongelooflijke parate kennis van ‘all things horror’ en Kelly schrijft in haar vrije tijd zelfs aan een scenario voor een zombiefilm. Op de twee zitjes in de koffer zitten Julia en Theresa. Theresa’s jongere zus, Aga, zit op de passagiersplek, naast Inge. Ze prutst aan de radio.

“Hier. Een nummer van The Cranberries. Ok?”

Ze interpreteert de stilte van haar medereizigsters als een “Ja, prima” en leunt tevreden achterover. Aga is een mooi meisje, bedenkt Inge. Lange donkere haren. Slank. Intelligent. Gezond. Vegetariër wellicht. En nog redelijk technisch ook, want Inge was er zelf nog nooit in geslaagd om Radio 1 uit het geheugen van haar autoradio te wissen.

“Niks van aan”, wekt de lichtjes geïrriteerde stem van Amber Inge plots uit haar overpeinzingen,“Argento heeft vooral veel rommel gemaakt, zul je bedoelen. Trauma kan je allesbehalve een meesterwerk noemen, toch?”

Kelly mort. Ze gaat niet akkoord, maar ze heeft nu eenmaal niet zo’n grote mond als haar blonde vriendin.

“En die dochter van Argento, die heeft er ook al niks van gebakken. Neem nu B-Monkey. Wat een kutfilm was me dat? Of die prul waar ze het liefje van Dennis Hopper speelt… djeezes.”

“Je moet vooral haar vroegere werk…”, probeert Kelly.

“Het enige dat dochter Argento kan is uit de kleren gaan en een groot bakkes opzetten”, gaat Amber verder.

“Da’s een beetje zoals jij zelf dan, Amber”, moeit Theresa zich in de discussie.

Die zit. Inge kan een glimlach nauwelijks onderdrukken. Ze kan Amber zelf niet zo goed uitstaan. De rondborstige blondine verschilt op zoveel vlakken met haarzelf dat ze nooit goede vriendinnen zouden kunnen worden.

Terwijl op de radio een zoele stem een nieuw nummer aankondigt, stuurt Inge de Zafira de E40 op, richting Luik. Het is donker, maar de snelweg is al sinds vier uur deze namiddag verlicht. Zoals overal in ons land. Elektriciteit kost bijna niks meer tegenwoordig. Net zoals diesel. Heeft Freya Van den Bossche dat nog geregeld indertijd? Inge herinnert het zich niet meer. Binnenkort een vragen als er nog eens een receptie is. Na een paar glazen schuimwijn praten de mensen altijd graag over hun verwezenlijkingen. Zeker ijdele burgertrutten zoals Freya Van den Bossche, denkt Inge er met een gemeen lachje bij. Ze geeft nog wat extra gas. Het rode wijzertje toont 130 km/uur aan. Zo hard rijdt ze anders nooit, maar het is al laat en ze hadden al een half uur gelden in de Bed & Breakfast moeten zijn waar ze gaan overnachten om morgenvroeg het Afrikamuseum te bezoeken. Dr. Hammond heeft gezegd dat je toch zeker twee volle dagen moet rekenen om alles gezien te hebben. Zeker als je ook de laboratoria wil bezoeken waar hij zijn gigantische vooruitgangen heeft geboekt op vlak van gentechnologie. Klonen. Inge vindt dat maar een raar concept. Stel je voor: je neemt genetisch materiaal van een uitgestorven diersoort en op basis daarvan maak je een nieuw exemplaar. Dat zou weliswaar de biodiversiteit op onze planeet kunnen waarborgen, maar laat ons eerlijk zijn: niet alle dieren zijn uitgestorven door toedoen van de mens. Soms heeft de natuur het zo gewild. Gaan we die diersoorten ook terug brengen? En dinosaurussen? Dinosaurussen zijn het stokpaardje van dr. Hammond. Hij schreef er massa’s artikelen over en zijn boek “T-Rex, vlees en sex” is een bestseller in gans Europa.

In haar achteruitkijkspiegel ziet Inge dat Amber en kelly nog steeds in een discussie verwikkeld zijn. Nog altijd Dario Argento? Of is het gespreksonderwerp ondertussen verschoven naar Wes Craven, George Romero of het verzameld werk van Richard Laymon? Ze kan het niet horen, want Aga heeft de autoradio ondertussen zo oorverdovend luid gezet dat het pijn doet aan de oren.

“Kan dat niet wat zachter?”

“Wat?”

“Of de radio stiller kan!”

“De radio?”

“Ja. Stiller.”

“Wacht ik zet de radio even stiller, want ik kan je niet horen.”, roept de aantrekkelijke scoutsleidster, “Wat is er?”

“Niks.”

“Oh. Goed, dan. Slokje?”

Het donkerharige meisje biedt Inge haar veldfles aan.

“Er zit vodka-orange in. Doen we altijd op leidingweekends en zo.”

“Neen, dank je. Ik rij.”

“Ook goed.”

Aga neemt een stevige teug en geeft de veldfles door aan Amber en Kelly op de banken achter haar.

“Niet te veel drinken, meisjes”, waarschuwt Inge,”Zorg dat je morgen in het museum geen te erge kater hebt.”

“We kunnen wel wat hebben hoor, mevrouw”, roept Theresa van helemaal achteraan. De meisjes giechelen en dissen zware verhalen op over uit de hand gelopen fuiven, feestjes en leidingweekends. Het zijn verhalen over drank en drugs. Over experimenterende pubers en jongeren met veel te veel vrije tijd.

“Mogen we een joint opsteken, mevrouw”, hoort Inge plots iemand zeggen.

“Een wat?”

Inge kijkt om. Wie heeft er voorgesteld om drugs te gebruiken? Ze ziet vier lachende meisjesgezichten. Licht beschonken. En ze beseft dat het de meisjes menens is. Ze stellen voor om in groep drugs te gebruiken. In de auto. Als Het Laatste Nieuws dat ooit te weten komt, is haar carrière voorbij.

“No way”, schudt Inge vastberaden het hoofd,” Er worden hier geen joints gerookt. Punt. Die vodka-orange is al erg genoeg. Als er iets met jullie geburt, ben ik verantwoordelijk.”

En dan steekt plots iets de snelweg over. Inge geeft een ruk aan het stuur. Banden gieren. Meisjes gillen. De Zafira tolt over het natte asfalt. Het voertuig knalt tegen de vangrails. Metaal op metaal. Schurend. Brekend. Schreeuwend.

Een brug, denkt Inge, godverdomme, we reden op een brug. Ze ziet bomen en struiken voorbijvliegen. De Opel stort zich in een donkergroene massa. Inge krijst de lucht uit haar longen. Moet het zo eindigen? Hier en nu? Een tak boort zich door de voorruit en perforeert haar strot.

Advertenties

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: