Strips die ik deze week gelezen heb

by

Ik heb er zelf geen, maar deze week heeft de bibliotheekkaart van mijn Flamboyante Levensgezellin weer goed gerendeerd. Ik heb albums gelezen uit volgende reeksen :

Puddingham Palace – Isa
Er moet bij uitegeverij Dupuis eens een personeesfeest geweest zijn waarbij veel te veel drank voorzien werd. De gast die toen de beslissingen nam over de uit te brengen publicaties, werd daar na de nodige Orvallekes uitgedaagd om “het eerste dat binnenkomt goed te keuren“. De volgende morgen lag het manuscript voor Puddigham Palace in de bus. En zo is die totale bagger ooit gepubliceerd geraakt. Een andere reden zie ik niet. En dat deze vreselijke stripreeks over een koninklijke famillie ooit bij de strips voor volwassenen beland is in de bibliotheek, wijt ik ook aan een uit de hand gelopen personeelsfeest en aan het feit dat onze bib geen speciaal gedeelte voor mentaal gehandicapten heeft.
Puddingham Palace is zo slecht dat het bijna niet te beschrijven is: de mopjes hebben ofwel een baard van hier tot in Tokio en anders zijn het zulke vergezochte klungelmoppen dat iemand je eerst “de bedoeling” van de auteur moet uitleggen.
De tekenstijl is ok, daar niet van. Maar al de rest (personages, plot, moppen…) trekt op geen kloten.

Requiem, de vampierridder – ledroit, Mills

Ik heb oprecht genoten van de grapic novel-achtige stripreeks Requiem van uitgeverij Prestige. Topklasse. Misschien loopt soms het verhaal wat hoekig (er zijn nogal veel opsommingen van die heeft dit gedaan en die dat), maar de kunstig getekende en geschilderde pagina’s zijn fantastisch. Requiem is ene nazi die voor zijn dood een joods meisje hefet binnen gedaan. Hij komt in de hel terecht en gaat op zoek naar haar. De hel is evenwel bevolkt met allerlei figuren en kent een ingewikkelde maatschappijstructuur. Hij komt terecht in een kluwen van conflicten en machtsspelletjes tussen de clan van Dracula en zijn rivalen. Bovendien blijkt hij de reïncarnatie van een zeker Thurim, ook een merkwaardig figuur. Uiteindelijk vindt hij Rebecca (het joodse meisje) en proberne ze te ontsnappen.
Ik heb alle albums op twee dagen uitgelezen. Zeker de moeite waard.

Soda – Gazotti, Tome
Vroeger moest ik niks hebben van de reeks Soda. Ik had ze nog niet gelezen, maar ik had er wel een mening over. Onterecht, blijkt achteraf. Gisteren heb ik de nummers 1 tot 6 gelezen en ik begin de wereld van Daniel Solomon wel te diggen. Ok, het is nogal ongeloofwaardig dat een flik thui niet durft te zeggen dat hij een flik is en zicht dan maar verkleed als priester, maar het levert wel mooie beelden en toffe titels op. Fijn!

De onnoembaren
Ik heb drie album van de onnoembaren gelezen. Ik vind die wel ok, maar ik ga het nog wat tijd geven en wat andere albums in huis halen.

De zoon van de arend – faure
Ik heb 1 album gelezen van “de zoon van de arend” en ik ga volgende week de andere albums in huis halen. Ik vind de Franse revolutie een fascinerend moment uit onze geschiedenis. En er blijkt een stripreeks te zijn die het niveau Baekelandt overstijgt. Veelbelovend.

PS: voor Onze Jongste is Yakari nog altijd The Main Man.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: