Martine van Firmin

by

Martine kan moeilijk zeggen dat ze erg gelukkig is bij De Post. Of dat ze gelukkig is in het algemeen. Dat zou liegen zijn.
Ze zit aan het loket vandaag en staat de senioren te woord die langs komen om een paar postzegels te kopen. Verzamelaars meestal, want ze doen moeilijk over afgescheurde hoekjes en vragen soms om een paar ongebruikte zegels af te stempelen. Martine doet dat, maar niet met de volle goesting. Dat ze eens normaal doen, zeg. Zoals iedereen. Dat ze zich thuis voor hun tv zetten met een vodka-orange en naar VTM kijken. Martine kijkt naar VTM als ze niet op haar werk is. Martine drinkt daar vodka-orange bij. Niet omdat ze dat zo lekker vindt, maar omdat het haar helpt om in slaap te geraken.

Taske koffie, Martine?”, vraagt Simpel Aimeeken.

Martine knikt. Koffie halen, dat kan hij tenminste. Na twee maanden. Ze begrijpt nu waarom Lelijke Ivo en Zatte Swa hem “Simpel Aimeeken” noemen. Hij heeft zijn naam niet gestolen, de lul.
Martine zucht. Het is van haar scheiding geleden dat ze zich nog zo aan iemand geërgerd heeft. En dat wil wat zeggen. Firmin was ook zo’n lul. Zo’n tamzak. Zo’n… Ze stoorde er zich aanvankelijk niet aan. Het was zijn karakter, zei ze meestal, maar uiteindelijk bleek dat routine hard kon bijten en hun beider ambities tekort schoten. Ze had een afkeer ontwikkeld voor Firmin. En uiteindelijk was hij het afgebold.

Hier zijn we met het taske koffie”, kondigt Aimeeken zijn komst aan. Hij trekt er een gezicht bij alsof hij op het punt staat de Nobelprijs te winnen. Of hem zou moeten winnen, als de andere kandidaten het spel eerlijk speelden.

Bedankt.

Martine kan het nauwelijks over haar lippen krijgen. Als hij weg is, doet ze een scheut vodka bij de koffie. Het smaakt vreselijk, maar het helpt haar om te focussen. Om de dag door te komen.

Hebt ge nog van die tembers met Jommeke op, madame?

Martine ziet nauwelijks of de persoon die de vraag stelt een man of een vrouw is. Het maakt ook niet uit.

Die zijn op”, zegt ze terwijl ze over elke lettergreep struikelt,” Jef Nys is dood en hij kan er geen meer tekenen.

Ze moet hard lachen om haar eigen vondst. De bejaarde postzegelverzamelaarster is zwaar geschokt en verlaat foeterend het postkantoor. Hier gaat ze het niet bij laten! De postmeester zal er van horen! En de burgemeester!

En Leterme! En Obama!”, roept Martine haar achterna. Ze neemt nog een slok vodka -rechtsreeks uit de fles nu- en wou dat het weekend was.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: