Interview

by

En hebt ge met Tupac zelf ook nog in de bak gezeten, pvc?”, vraagt Flory van de Story.
Ik knik. Matine van Dag Allemaal trekt een gezicht van dacht-ik-het-niet.
Maar dat was niet voor drugssmokkel. Gewoon een griet die te hard van haar bakkes maakte. En
Tupac had gezopen. Ge kent dat.

Ja, ze kennen dat. Of het nu een bar in New York, een club in Praag of een boerenkaffee in Leuven is… een aantal dingen zijn overal hetzelfde. Een zat wijf dat van haar theater maakt in combinatie met een paar overenthousiaste homeboys… het heeft iets universeels. Zo ook die keer met Tupac. God hebbe zijn ziel.

Het was een bitch uit een andere hood. En ze had haar moeder meegebracht. Die moeder was een loeder. Ik zeg dat niet omdat dat rijmt. Omwille van de flow of de rhymes. Gewoon omdat die kut een loeder was. Meer niet. Achtergrondinformatie. Karakteropbouw. Ge kent dat.

Ja, ze kennen dat.

Die staat met haar kont te zwaaien. Te dansen zogezegd. En te roepen hoe goed Run DMC zijn. En ik ken Run DMC, van in de bak. Dus mij moeten ze niks wijsmaken. En dan gaan Tupca zijn pint tegen de grond. En Tupac roept en brult en maakt van zijn bakkes en dat wijf ook. Dat lelijk wijf. Met haar gat. En haar mening over Run DMC. En we toeken die op hara soel en iets later staan d eflikken daar Die toeken ook eens op dat wijf haar smoel en op die van mij van Tupac. En ’s morgen s worden we wakker in een Amerikaanse cel. Donuts, ketchup, vettige fret… Ge kent dat.

Ja. Ze kennen dat.

En ik zeg tegen die flikken, ik zeg: Flikken, komt eens hier. Dat eten trekt hier op niks. Geeft mij eens een pak chips en een Maeske. Kent ge dat een Maeske? De flikken kennen dat daar meestal niet, moet ge weten. Ondanks het feit dat Maes Pils tegenwoordig eigendom is van een gigantische multinational als Heineken, slagen de Amerikanen er toch nog in om Maes niet te kennen. Hoelang hebben ze van Alken-Maes geld gestoken in de basketbal? Dat diggen de Amerikanen toch? En dan nog niks. Amai. Poverkes.

Ik steek nog een saf op. Ik drink nog eens van mijn Chimay. Beide journalisten wachten geduldig op wat komen gaat. Een woedeuitbarsting? Een emotionele bekentenis? Of nog meer zware verhalen die overduidelijk verzonnen zijn maar die nu eenmaal goed verkopen. Ik kies voor het laatste.

Dat wijf bleek Madonna te zijn. En toen ze ons vrijlieten stond ze buiten te wachten met coke en speed en zo. Maar ik heb haar niet zien staan. Gewoon naast gekeken. Ge kent dat.

En uiteindelijk is ze naar Halle gekomen om zich te verondschuldigen. We hebben in de Basiliekstraat getongd en we zijn daarna iets gaan eten.

Flory wil nog weten wat we precies gegeten hebben en of dat mijn lievelingsrecept is.
Martine is daar al te zat voor. Ze zal er morgen zelf wel een draai aan geven.

Ik bedankt de dames voor de moeite, stap in mijn corsa en ga de kinderen van school halen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: