Olé Ole Caroline Gennez

by

benen open bakkes dicht

Ik zou niet in haar plaats willen zijn. In de plaats van Caroline Gennez. Voorzitster zijn van de SPa. Djeezes. Dat moet tegenvallen. De SPa, dat is allang geen socialistische partij meer. Ik bedoel: Karl Marx zou eens goed lachen moest hij zien waar zijn zelfverklaarde erfgenamen zich mee bezig houden. Klassenstrijd? Doen we niet meer aan mee sinds de Tweede Internationale. Omverwerpen van het kapitalisme? Niet als er een “paarse coalitie” mogelijk is. Een brug in Antwerpen? Stop de persen!

En dan staat Caroline voor een zaal met figuren als Louis Tobback, Patrick Janssens en Johan Vande Lanotte op de eerste rij en een pak lokale foefelaars, schepenen en provincieraadsleden op de volgende rijen. Ze drinken hun schuimwijntje met veel te grote slokken. Ze pakken het er zich eens van.

Verwachten jullie nog volk? Of zullen we beginnen?

Gemompel.

Ik stel dan voor dat we… euh… beginnen…

Het licht dooft en alle ogen richten zich op Caroline. Wat heeft ze nu weer aan? En die schoenen! Vreselijk. Caroline wou dat ze vandaag ondergoed had aangedaan.

Het studiebureel… euh… het studiebureau zegt dat we een nieuwe campagne moeten…

Glazen worden bijgevuld. Opnieuw en opnieuw. Caroline zucht. Ze heeft het warm. Ze krijgt geen adem. Heeft Semira zich ook zo gevoeld? Vast wel.

“… een campagne over… inhoud…en communicatie… met een hondje.”

Stilte. Een hondje?

Pekinees of poedel?“, roept iemand.

Met een pekinees maken we ons belachelijk“, gilt een vrouwenstem. Caroline herkent Mia De Vits.

“Labradors. Twee. Of ik doe niet meer mee!”

“Labradors. Goed zot. Dan nog liever een pekinees.”

“Of een chiwa-“”

“Leert het eerst fatsoenlijk uitspreken.”

Het rumoer overstemt de PA. Caroline probeert de massa te bedaren.

Ik begrijp dat dit gevoelig ligt“, zegt ze. Heeft ze zo geleerd tijdens de cursus mindful communiceren. “Maar we moeten…”

“… een Duitse scheper nemen“, loeit een dikzak op de derde rij. Hij giet nog een slok schuimwijn binnen en kijkt militant in het rond.

Caroline is bang. Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen? Alle ontwerpen met die schattige Jackrussellterriër liggen al klaar bij de drukker. En nu komt die zatte dikzak met een Duitse scheper aandraven. Godverdomme. Klootzak! Caroline bijt op haar lip om de tranen te bedwingen.

Buiten op straat heft de ABVV-delegatie een oud nummer van Les Baudouins Morts aan.

Ze zingen vals, maar ze menen het tenminste.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: