Angst der rechtvaardigen

by

Monsterlijke creaturen drinken uit rivieren van bloed. Hun monsterlijke kaken malen voorbijdrijvende kinderlijkjes tot gehakt. Ze grommen en briesen en spuwen vuur. Doof voor het gegil van getormenteerde ondoden en bijgestaan werpen de enorme gedrochten gigantische vuurmassa. De stank van duizend beerputten is ondraagelijk voor een gewone sterveling. Vreselijk. En het lawaai. Niemand zou zo’n lawaai overleven.
In de verte rijden de laatsten der Wampiri op paardenskeletten op de meute in. Ze hakken en klieven met zwaarden van vuur en zwepen van pijn. De ondoden wijken voor hen. De angst straalt uit hun holle oogkassen. Lichamen worden verscheurd. Draken huilen. Slangen kronkelen in kokend bloed. Stuiptrekkend. Stervend.
Te midden van dat landschap, van dat afschuwelijk zieke tafereel, hangt Inge Vervotte. Ze is naakt en gekruisigd. Gigantische spijkers doorboren haar handen en voeten. Ze moet vreselijke pijnen doorstaan. Maar toch straalt ze een zekere waardigheid uit. De draken en demonen mijden haar relatief ongeschonden lichaam. En de Wampiri denken er niet aan zich aan haar te vergrijpen, om zich meester te maken van haar onbedekte lichaam en haar te bezitten met de lust van geweldenaars.
Dan bewegen haar lippen. Spreekt ze? Zegt ze iets? Ik kan het niet horen. Ik zie enkel hoe de sadistische gruwelijkheden rondom haar in intensiteit toenemen. Of niet? Zijn dit de laatste spasmen van de alles verterende woede? Het einde van de haat?
En ik kijk hoe Inge deze inferno beheerst. Hoe ze de storm stilt. Hoera! De verlosser is gekomen! Het einde van een tijdperk kondigt zich aan. Eindelijk! Het rijk der Wampiri stort in elkaar! Gerechtigheid geschiedt! Laat een nieuwe tijd aanbreken! Laat de hemel open barsten en met een genadige zondvloed deze aarde schoon spoelen. Ik ben in extase. Euforisch. Opgewonden. Blij.
Ik zoek Inge. Om haar naakte lichaam los te maken van het kruis. Om haar huid op de mijne te voelen in een heilig moment van eenheid en triomf. Ik loop naar haar toe. Snel. Ik roep haar. Ze kijkt op.
En dan, een seconde lang, kijk ik in haar ogen. En ik zie een dodelijke koudheid die het rijk der Wampiri op een pretpark doet lijken.

Elke nacht opnieuw schrik ik badend in het zweet wakker. Elke nacht opnieuw heb ik deze nachtmerrie. En elke nacht opnieuw hou ik mijn zwaard binnen handbereik.

Advertenties

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: