Afscheid van Simpel Aimeeken (3/3)

by

Ik heb hier altijd graag gewerkt. Vooral dan het werk aangaande de elektrische passen en het maken van kopies – zowel rectum als versum.
De afscheidstoespraak van Simpel Aimeeken duurt veel langer dan verwacht. Het is verdomme al half vier en de kuisvrouwen zijn nog altijd niet rondgekomen met iets om te drinken. Lange Georges begint al ongeduldig te worden. En ook de andere collega’s hebben duidelijk gerekend op een drankje en/of een versnapering. Laetitia met het dik gat is zelfs al twee keer naar het toilet gegaan om daar water van het kraantje te drinken. En Sandrine De Vilder heeft nog een boterham van deze middag bovengehaald. Ongepast, vindt Lange Georges, maar hij kan het de jeugdige schoonheid moeilijk kwalijk nemen dat ze niet over dezelfde sociale finesse beschikt als hijzelf. Ge moet daarvoor regelmatig onder de mensen komen: naar een steakkermis van de voetbal of naar het jaarlijks bal van de KAV gaan. Zo’n dingen.
En ik zou mijn woordje van dank graag willen afsluiten en u een crèmekoek van bij Bosmans willen aanbieden.
Amai. Een crèmekoek van bij Bosmans. Dat zijn godverdoemme goeie crèmekoeken. Niet zoals die van bij de gewone bakker of de chips en nootjes die iedereen verwacht had. Crèmekoeken van bij Bosmans. Godverdomme!
Lange Georges rept zich naar de plateau waar het lekkers uitgestald ligt. Uit de weg. Hij geeft Laetitia een stomp met zijn ellenboog. Crèmekoeken van bij Bosmans! Maar dat is buite,n de inventititeit van de volslanke receptioniste gerekend. Hier, zei. Ik heb er al op gespeekt. En ze steekt uitdagend haar tong uit. Speken op een crèmekoek van Bosmans. Godslastering! Lelijke doos. Lange Georges maakt zich klaar om uit te halen, maar daar komt Sandrine De Vilder tussen beide. Ze neemt twee crème koeken: een voor haar en een voor die lelijke otter van ruimtelijke ordening.
Maar een crèmekoek per persoon, he, meiske”, berispt Simpel Aimeeken haar, “Het zijn er van bij Bosmans.
Hij weet hoe gevoelig dat ligt. Crèmekoeken van bij Achiel Bosmans. Dat zijn de beste crèmekoeken van de gemeente.
En ook Lang Georges weet dat. Hij heeft postgevat aan de plateau en terwijl hij met de ene hand zijn zesde koek in de mond propt, graait zijn andere hand naar de koeken nummer zeven en acht.
Slokop, briest Laetitia. Haar gezicht hangt vol bloemsuiker en ze denkt dat niemand ziet hoe ze een crèmekoek in de cup van haar behaa verbergt. Vuile slokop. Ze geeft Lange Georges een mot op zijn bakkes. En ze krijgt er ferm een terug. De raadszaal van het gemeentehuis is een grote chaos nu. Iedereen slaat op iedereen. Gelakte nagels klauwen gezichten open. Glas breekt. Textiel scheurt. Het vuur van de woede laait hoog op.
Rustig mensen”, roept Simpel Aimeeken, “Er is nog schuimwijn ook”.
Maar zijn stem gaat verloren in het hysterische gehuil van de op hol gslagen menigte.

Tags: ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: