De bunker (2)

by

De nachten zijn vreselijk. Het is koud en vochtig. Buiten lopen ze door de straten op zoek naar slachtoffers. Ziek zijn ze. Wie had gedacht dat het virus zo’n wending zou nemen? Ondoden. Zombies.

“Als ze ons vinden, wil je dan beloven ervoor zorgen dat ze mij niet levend krijgen?”

Ze stelt de vraag alsof ze eerst lang over de formulering heeft nagedacht. Net zoals ze vroeger speechte. Hoe absurd, denk ik. We zijn een paar dagen na de zombie-apocalyps en ik zit met Inge Vervotte in een kelder vol Cara-pils. En ik denk aan haar fucking speeches.

“Ik beloof het.”

In het halfdonker zie ik haar zachtjes glimlachen.

“Heb je een wapen? Waarmee zou je het doen?”

“Ik wil er niet over praten”, zeg ik. Ze geeft mij nog een Cara. Ik kan niet goed lopen. Mijn wonde doet pijn.

We drinken bier tot we dronken genoeg zijn om te slapen. Gewikkeld in een alcoholische roes horen het getier van op straat niet meer. De geweerschoten. Het gejank. De angst.

Morgen wacht ons enkel de ergste kater uit de geschiedenis van de mensheid.

Advertenties

Tags:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers liken dit: