We hebben onze beslissing genomen. Vandaag verlaten we de bunker om te kijken wat de zombieplaag heeft aangericht. We staan voor de deur. Hand in hand. Nemen we de stap? Mijn been is nog niet optimaal, voel ik. Als we moeten rennen, ben ik er geweest. Maar als we tot het einde der tijden in de bunker blijven, gaan we er ook aan.
De deur kraakt en piept. Ik hoor hoe Inge ervan schrikt.
“Stil”, zeg ik,”Het is nacht. Dan dolen de ondoden door de stad. Denk ik.”
We schuifelen verder. De straat op. Meter voor meter. Bang.
Dan horen we de jeep. Het loeien van de motor stelt me gerust. Zombies rijden niet met de auto, toch? Ondoden schuifelen voetje voor voetje door de donkere straten. Zoals wij.“Daar lopen er nog twee”, hoor ik een stem roepen.
“Pak je geweer, Kenny!”Inge grijpt mijn hand. Ik kijk haar aan. Haar ogen schitteren als diamanten in het halfdonker. Haar huid is vaal en grijs en met bloedvlekken besmeurd. Dan begint het mij te dagen.
“Zombies!”, roept Kenny.
“Zombies!”, roepen de anderen.
De motor ronkt. De machinegeweren ratelen. Ik voel hoe ze onze lichamen doorzeven en aan stukken rijten. Ik voel geen pijn. Geen angst.“Het hoofd!”, roept Kenny,” Schiet ze door het hoofd.”
Shit.
“Vergeet niet wat je me beloofd hebt”, zegt de zombie die ooit Inge Vervotte was.
“Ze krijgen ons niet levend, mijn liefste”, zeg ik vastberaden.
Ik neem haar hand. Heel even kijken we elkaar aan. Dan stappen we met opgeheven hoofd verder de dodelijke kogelregen in.
Categorie: inge vervotte, zombie fan fiction
